ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ. ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ & ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΟΡΕΙΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ars Nova το βιβλίο του Γιάννη Δρίνη με τίτλο "Δηµητσάνα. Μετασχηματισμοί και Αναπαραστάσεις του χώρου σε μια Ορεινή Κοινότητα". 

Αρ. Σελίδων: 416
ISBN: 978-618-82960-1-5
Λ.Τ.: 25,97€ 

Λί­γα λό­για για το βι­βλί­ο:Η πα­ρού­σα ερ­γα­σί­α ε­πι­χει­ρεί να διε­ρευ­νή­σει με τις αρ­χές και τις με­θό­δους της λα­ο­γρα­φί­ας και των ευ­ρύ­τε­ρων αν­θρω­πο­λο­γικών σπου­δών τους με­τα­σχη­μα­τι­σμούς και τις α­να­πα­ρα­στά­σεις του χώ­ρου σε μια ο­ρει­νή κοι­νό­τη­τα, τη Δη­μη­τσά­να Αρ­κα­δί­ας. Πρό­κει­ται για με­τα­σχη­μα­τι­σμούς που σχε­τί­ζο­νται κυ­ρί­ως με την α­νά­δει­ξη του ο­ρει­νού, αλ­λά και ευ­ρύ­τε­ρα του α­γρο­τι­κού, χώ­ρου σε διά­φο­ρες μορ­φές με­τα­πα­ρα­γω­γι­κής υ­παί­θρου. Η λα­ογρα­φί­α, α­ξιο­ποιώ­ντας την πλού­σια ε­ρευ­νη­τι­κή της πα­ρά­δο­ση, τη γνώ­ση και την ε­μπει­ρί­α που συσ­σώ­ρευ­σε στο πέ­ρα­σμα του χρό­νου, αλ­λά και την ό­λο και πιο ώ­ρι­μη συ­νο­μι­λί­α της με τις άλ­λες αν­θρω­πο­λο­γι­κές ε­πι­στή­μες, μπο­ρεί να συνει­σφέ­ρει στη με­λέ­τη των κοι­νο­τή­των του ο­ρει­νού χώ­ρου με­λε­τώ­ντας τες ό­χι μό­νο ως πυ­ρή­νες των πα­ρα­δο­σια­κών κοι­νω­νι­κών δο­μών που ή­ταν ακ­μαί­ες στο πα­ρελ­θόν, αλ­λά ως σύγ­χρο­νη κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Η συνει­σφο­ρά της μπο­ρεί να σχε­τί­ζε­ται, με­τα­ξύ άλ­λων, και με τα ε­ρω­τή­μα­τα που επι­χεί­ρη­σε να α­πα­ντή­σει η έ­ρευ­να αυ­τή: πώς η Δη­μη­τσά­να και οι ο­ρει­νές κοινό­τη­τες κα­θί­στα­νται πλέ­ον κόμ­βοι δι­κτύ­ων, α­κό­μα και πα­γκό­σμιων, α­πο­τε­λώντας α­ντι­κεί­με­νο πο­λι­τι­κών που στο ε­πί­κε­ντρό τους βρί­σκε­ται η α­νά­δει­ξη της πα­ρά­δο­σης; Πώς προ­κύ­πτουν «α­πό τα κά­τω» οι νέ­ες μορ­φές που προ­σλαμ­βάνει το «αί­σθη­μα του α­νή­κειν», ο δε­σμός με τον τό­πο κα­τα­γω­γής, οι νέ­οι τρό­ποι κα­τοί­κη­σης που υ­περ­βαί­νουν τη σχη­μα­τι­κή α­ντί­θε­ση με­τα­ξύ α­στι­κού και αγρο­τι­κού χώ­ρου; Πώς συ­γκρο­τού­νται οι η­γε­μο­νι­κές α­να­πα­ρα­στά­σεις για την αυ­θε­ντι­κό­τη­τα και οι κα­λαι­σθη­τι­κές κρί­σεις που ε­ντάσ­σουν τις ο­ρει­νές κοι­νό­τη­τες και την πο­λι­τι­στι­κή και φυ­σι­κή τους κλη­ρο­νο­μιά σε μια «πα­γκό­σμια ιε­ραρ­χί­α α­ξιών», αλ­λά και πώς οι το­πι­κές ταυ­τό­τη­τες διεκ­δι­κούν μια θέση στο ε­πί­κε­ντρο της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης;

ΕΥΓΕΝΙΑ ΧΑΤΖΗΣΤΑΥΡΟΥ | GRAPHIC NOVEL

Αναδημοσίευση από SLUS

της Τζίνας Σωτηροπούλου


Ένα μελαγχολικό μαυρόασπρο παραμύθι με χρυσές βελονιές

Ένα λεύκωμα για παιδιά και μεγάλους με σχέδια που συνθέτουν μια ιστορία, στο οποίο η αφήγηση μοιάζει περισσότερο σαν ανάσα για να απολαύσεις τις εικόνες. Μια ανάσα λυρική που στοχάζεται πάνω στην αμφιβολία. «Αγαλματάκια ακίνητα, αμίλητα, αγέλαστα. Μέρα ή νύχτα;». «Μήπως τα αγάλματα όπως τα ξέρουμε, απλά παίζουν ένα παιχνίδι που και εμείς έχουμε παίξει ως παιδιά; Μήπως, κάποιες φορές τα μαρμάρινα ή γύψινα ή χαλύβδινα αγάλματα μοιάζουν περίεργα, ύποπτα ακίνητα, σαν να προσπαθούν να μην κουνηθούν»; Ένα λοξό βλέμμα πάνω στο κλασικό παιδικό παιχνίδι. «Εσύ, πόση ώρα μπορείς να μείνεις ακίνητος;» αναρωτιέται στο πρώτο graphic novel της, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Nova, η Ευγενία Χατζησταύρου.




© Ευγενία Χατζησταύρου

Πόση ώρα μπορείς να μείνεις ακίνητος;

αναδημοσίευση από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πόση ώρα μπορείς να μείνεις ακίνητος;

ΤΖΙΝΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΥΓΕΝΙΑ ΧΑΤΖΗΣΤΑΥΡΟΥ
Εσύ, πόση ώρα μπορείς να μείνεις
ακίνητος;
εκδ. Ars Nova, σελ.56

Ενα λεύκωμα για παιδιά και μεγάλους με σχέδια που συνθέτουν μια ιστορία, στο οποίο η αφήγηση μοιάζει περισσότερο σαν ανάσα για να απολαύσεις τις εικόνες. Μια ανάσα λυρική που στοχάζεται πάνω στην αμφιβολία. «Αγαλματάκια ακίνητα, αμίλητα, αγέλαστα. Μέρα ή νύχτα;». «Μήπως τα αγάλματα όπως τα ξέρουμε, απλά παίζουν ένα παιχνίδι που και εμείς έχουμε παίξει ως παιδιά; Μήπως, κάποιες φορές τα μαρμάρινα ή γύψινα ή χαλύβδινα αγάλματα μοιάζουν περίεργα, ύποπτα ακίνητα, σαν να προσπαθούν να μην κουνηθούν»; Ενα λοξό βλέμμα πάνω στο κλασικό παιδικό παιχνίδι. «Εσύ, πόση ώρα μπορείς να μείνεις ακίνητος;» αναρωτιέται στο πρώτο graphic novel της, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Nova, η Ευγενία Χατζησταύρου.

Μαύρο πενάκι το φόντο των σχεδίων. Χαραγμένο με ένταση και πείσμα. Δεν είναι απλό μαύρο background αυτό που σκιαγραφεί κάθε μία από τις 56 σελίδες του μικρού αυτού βιβλίου. Είναι ένα μαύρο που γεμίζει το χαρτί και δυναμιτίζει το λευκό.

«Θυμάμαι ακόμα τους ήχους που έπαιζαν στο φόντο όταν χάρασσα με το 01 πενάκι στο χαρτί αυτές τις εικόνες, όταν γέμιζα τα κενά με το 04. Θυμάμαι σίγουρα τον ήχο της τηλεόρασης να παίζει κάποιο σίριαλ για τη μαμά. Μάλλον την ίδια ώρα θα σχεδίαζα πάνω-κάτω τις περισσότερες φορές, νωρίς το απόγευμα. Θυμάμαι και κάποια συναισθήματα ίσως. Το πιστεύω αυτό, ότι με το πενάκι καταγράφεις και τη στιγμή που ζεις, γραμμή-γραμμή, με κάποιο τρόπο. Μετά ξανακοιτάς τις εικόνες και ξαναπαίζουν οι φωνές, η μουσική, θυμάσαι ποια και πού ήσουν τότε, σαν να κοιτάς βαθιά μέσα σ’ έναν μαγικό καθρέφτη.

Σχεδίαζα και αργά τη νύχτα, τότε όμως μόνο τις σκέψεις μου άκουγα και αυτές πολλές φορές τις έσβηνα με το μαύρο, για να ξεχάσω ποια είμαι, σαν να περνάνε μέρες χωρίς να κοιταχτείς στον άλλο τον καθόλου-μαγικό καθρέφτη. Σχεδιάζεις μηχανικά, γράφεις τους έξω ήχους, σβήνεις τους μέσα. Για μένα έχουν κάτι μαγικό τα πενάκια. Ακόμα θα ’λεγα πως μπορούν να σταθούν μόνα τους πάνω στο χαρτί».

Οι σελίδες γεμίζουν με χρυσά πλατανόφυλλα, ασπρόμαυρα αγκάθια και αγριόχορτα που τα παίρνει ο αέρας. Ακροκέραμα ακροβατούν και ταξιδεύουν. Χρυσαφένια αστέρια κολυμπούν στη νύχτα. Σπίτια με μαρμάρινα μπαλούστρα, βαριές νεοκλασικές θύρες, σιδερένιες καγκελόπορτες με περίτεχνα σχέδια. Ακάνθινα φυλλώματα και έλικες εναλλάσσονται με ρόδακες και αετώματα. Ιχνογραφήματα σε γεωμετρικά μοτίβα και πλούσιο φυτικό διάκοσμο.

Σιντριβάνια, μεταλλικές πτυσσόμενες καρέκλες και γιρλάντες διαχέονται σε μια πόλη που αλλού αγγίζει τις παρισινές σοφίτες και τα πατρινά νεοκλασικά, με φωτισμένα παράθυρα και κεραμίδια και αλλού κοιτά κλεφτά τα βενετσιάνικα λιοντάρια και τα βαρκελωνέζικα γοτθικά καμπαναριά. Σ’ αυτή τη μυθική πόλη τα κτίρια υψώνονται σαν καθεδρικοί ναοί με αιχμηρές αψίδες, διακοσμημένα με δράκους που σκαρφαλώνουν σε αντηρίδες. Σαν τα γκαργκόιλ της Παναγίας των Παρισίων, τα τερατόμορφα γλυπτά των υδρορροών που διώχνουν τα νερά της βροχής. Από εκεί ψηλά, η Ευγενία Χατζησταύρου σκιτσάρει με εμμονική λεπτομέρεια πτυχές της ιστορίας. Και εκεί γεννιέται ο Ερμής, ο πρωταγωνιστής της. Οι αρχιτεκτονικές σπουδές της και η εμβάθυνση στην αρχιτεκτονική τοπίου καθρεφτίζονται στον τρόπο που αποτυπώνει το δομημένο περιβάλλον και τη φύση.

Η ιστορία περιγράφεται κυρίως μέσα από τις εικόνες. Η εικονογράφηση του βιβλίου δημιουργεί ένα σκοτεινό ανάγλυφο μέσα στο οποίο ξεπροβάλλουν φωτεινές μορφές. Αγάλματα που μοιάζουν με ανθρώπους, άνθρωποι που μοιάζουν παγωμένοι σαν αγάλματα. Με έντονα και διεισδυτικά βλέμματα. Μεγάλα και καθαρά μάτια.

Η Ευγενία Χατζησταύρου κεντάει μια εικόνα ενός μαυρόασπρου κόσμου με χρυσές βελονιές. Εκεί συγκλίνουν οι διαυγείς δομικές γραμμές και οι έντονες διακοσμητικές λεπτομέρειες. Με μια παλαιομοδίτικη συνειδητή ευαισθησία, εξιστορεί ένα μελαγχολικό παραμύθι για τον Ερμή, ένα άγαλμα που λόγω ενός λάθους του γλύπτη, δεν μπορεί να πετάξει και να δει από κοντά τον κόσμο που υπάρχει πιο πέρα απ’ την οροφή του κτιρίου που ορίστηκε ως θέση του. «Ο Ερμής λοιπόν έχει φτερά αλλά από πάντα και από λάθος βαριά».

Τελικά τα καταφέρνει. Σαν έτοιμος από καιρό, υπερβαίνει τον φόβο. Κάνει το άλμα στο κενό παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια του. «Πάρε τον χρόνο σου Ερμή, αυτό δεν είναι το τέλος, είναι μόλις μια αρχή». Ενα εξαιρετικό και ελπιδοφόρο ξεκίνημα από μια δυνατή εικαστική πένα.

Η μυστική ζωή των αγαλμάτων

Αναδημοσίευση από 3pointmagazine.gr
Γιώργος Δρόσος

Δεν ξέρω πώς ορίζει η ίδια η Ευγενία Χατζησταύρου το «Εσύ, πόση ώρα μπορείς να μείνεις ακίνητος;» (Εκδόσεις Ars Nova, 2016) – σαν graphic novel, σαν παραμύθι για όλες τις ηλικίες ή σαν κάτι άλλο; Όποια κι αν είναι η απάντηση στο ερώτημα αυτό, το σίγουρο είναι πως το εν λόγω βιβλίο περιλαμβάνει μια ιδιαίτερα ευφάνταστη και καλοφτιαγμένη ιστορία και, πέρα από αυτό, μια έξυπνη αλληγορία για το βάρος με το οποίο μας φορτώνει η στασιμότητα και οι ρόλοι -αρνητικοί ή και θετικοί- που μας αποδίδουν οι γύρω μας.

Χρησιμοποιώντας ως αφορμή για το ξετύλιγμα της ιστορίας της το γνωστό παιδικό παιχνίδι «Αγαλματάκια αμίλητα, ακούνητα», η Ε. Χατζησταύρου μας δείχνει, μέσα από τις περίτεχνες εικόνες της (ακόμα πιο περίτεχνες όσον αφορά τις λεπτομέρειες των κτηρίων – η δημιουργός του βιβλίου είναι αρχιτέκτονας στο επάγγελμα), με τι ασχολούνται διάφορα αγάλματα που εκτίθενται σε δημόσιο χώρο, όταν κανείς δεν τα βλέπει (κοιμούνται, ξεκουράζονται, παίζουν σκάκι κ.ό.κ.), για να επικεντρωθεί τελικά σε ένα άγαλμα του Ερμή σε νεαρή ηλικία και την επιθυμία αυτού να δραπετεύσει από την κατάσταση μόνιμης ακινησίας που του έχει «επιβληθεί». Με καλοδουλεμένα σκίτσα (λευκά, σε μαύρο φόντο, με ελάχιστες λεπτομέρειες χρυσών αποχρώσεων) και λιτή αφήγηση, το «Εσύ, πόση ώρα μπορείς να μείνεις ακίνητος;» είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο που φανερώνει μια καλλιτέχνιδα με φαντασία και ιδιαίτερη ματιά.

Αναφορικά με τα –έμμετρα, ως επί το πλείστον- κείμενα που παρεμβάλλονται στις ενότητες της αφήγησης, η παρουσία τους δεν προσθέτει και τόσα στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά, από την άλλη, ούτε αφαιρεί από αυτό. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται συνολικά για ένα βιβλίο ξεχωριστό, που δίνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Ευγενία Χατζησταύρου, «Εσύ, πόση ώρα μπορείς να μείνεις ακίνητος;». Εκδόσεις Ars Nova, 2016.

Ιστορικό λεύκωμα

 "Αυτή η αφήγηση αναφέρεται περιληπτικώς σε διάφορα στάδια της πολυτάραχης ζωής μου –τόσο για μένα όσο και για τη γυναίκα μου, εάν δε το καθένα στάδιο αναλυθεί, γράφεται και από ένα βιβλίο, γιατί κάθε μέρα, η συμπυκνωμένη δραστηριότητα χαρακτηριζότανε από έντονη προσπάθεια, φόβο, αγωνία και τρόμο."

Με αυτό το κείμενο προλογίζει ο Παναγιώτης Τσιφογιαννέας-Κάσσης το προσωπικό του ιστορικό ημερολόγιο που έγραψε μεταξύ των ετών 1994-1996, και το οποίο αποτέλεσε το έναυσμα για την καταγραφή μιας σειράς προφορικών αφηγήσεων του ζεύγους, που πραγματοποιήθηκε με διαδοχικές ηχογραφήσεις και απομαγνητοφωνήσεις.
 

'Εκδοση: Μάρτιος 2014

Διαστάσεις: 22 x 24,5    

Αριθμός Σελίδων: 256

Θέμα: Καταγραφή προφορικών αφηγήσεων  
& φωτογραφικά ντοκουμέντα

  

Ημερολόγιο ασπρόμαυρης φωτογραφίας 2013

Κυκλοφόρησε το επιτραπέζιο ημερολόγιο 2013 με ασπρόμαυρες φωτογραφίες του M. Χατζημανωλάκη (Μ. Χατζημάνος). 

Διαστάσεις: 14,0 x 20,5  - Αριθμός σελίδων: 28 - Βάση από χαρτόνι επικαλυμμένης βιβλιοδεσίας.

Θα το βρείτε συσκευασμένο σε φάκελο από γάζα, στην Αθήνα, στο πωλητήριο του Μουσείου Μπενάκη και στα βιβλιοπωλεία Πολιτεία και Πρωτοπορία, καθώς και στα Χανιά, στα βιβλιοπωλεία Ηλέκτρα Πετράκη (Χατζημιχάλη Γιάνναρη 68), Κύβος (Α. Παπανδρέου 25), Μαρκάκης Γιώργος (Δημοκρατίας 95) και Μυθολογία (Μυλωνογιάννη 31).

Παρακάτω παρατίθενται ενδεικτικά κάποιες από τις 25 φωτογραφίες που περιέχει: